ნევროლოგია სალიცენზიო

ჩვილებში მიოკლონური ეპილეფსიის მკურნალობისათვის პირველი რიგის პრეპარატს წარმოადგენს:

მიოკლონური ეპილეფსიის დროს მიოკლონური გულყრების გახშირებას იწვევს:

რომელ სინდრომს აქვს ყველაზე კეთილსაიმედო შორეული პროგნოზი:

დროულ ახალშობილთა ნეონატალური პერიოდის ეპილეფსიური გულყრები ყველაზე ხშირად შემდეგი ხასიათისაა:

მარტივი ფებრილური გულყრა ვითარდება:

მარტივი ფებრილური გულყრის განვითარების ტიპიური ასაკია:

ანტიეპილეფსიური მკურნალობა ნაჩვენებია:

ბავშვთა ასაკის სისხლძარღვოვანი მალფორმაციებიდან ყველაზე ხშირია:

არტერიო-ვენური მალფორმაციების მანიფესტაცია ბავშვთა ასაკში უხშირესად ხდება:

არტერიო-ვენური მალფორმაციისათვის ტიპიურია ჰემორაგია:

ფოკალური გულყრები, პერიოდული თავის ტკივილი შაკიკის ტიპით, სუბარაქნოიდული სისხლჩაქცევა იუვენილურ ასაკში მიუთითებს შემდეგზე:

ლენოქს - გასტოს სინდრომს ახასიათებს:

ვესტის სინდრომს ახასიათებს:

ბავშვობის აბსანს-ეპილეფსიას ახასიათებს:

ნეონატალური პერიოდის არაეპილეფსიური გულყრები შემდეგი სახისაა:

ნეონატალური გულყრებიდან რომელს ახლავს ყველაზე ხშირად ეეგ-ზე პაროქსიზმული აქტივობა:

ნეონატალური ეპილეფსიური გულყრების მკურნალობის ვადებია:

ნეონატალურ გულყრათა შორის რომელს არ ესაჭიროება მკურნალობა ანტიკონვულსანტებით:

რომელი ეტიოლოგიის ნეონატალური გულყრების დროს არის კარგი გამოსავლის ყველაზე მაღალი ალბათობა:

ეპილეფსიის განვითარების რისკი განსაკუთრებით მაღალია: