ინფექციური სალიცენზიო

ანტიმიკრობული პრეპარატების რომელი ჯგუფი აღწევს უჯრედის შიგნით მაღალ კონცენტრაციას და შესაბამისად ეფექტურად მოქმედებს ინტრაცელულარულ პათოგენებზე?

ინფექციის რომელი ლოკალიზაცია არ წარმოადგენს პრობლემატურს ანტიმიკრობული პრეპარატების დაბალი პენეტრაციის გამო?

რა მიზნით არ გამოიყენება კომბინირებული ანტიბაქტერიული მკურნალობა?

რომელ სტრეპტოკოკებს შორის შეიმჩნევა პენიცილინის მიმართ რეზისტენტობის კლინიკურად აგარიშგასაწევი ზრდა:

ამპიცილინის სპექტრი ვრცელდება პენიცილინისადმი მგრძნობელ ყველა ბაქტერიაზე და აგრეთვე:

პენიცილინაზა რეზისტენტული პენიცილინები გამოიყენება მხოლოდ შემდეგი მიკრობის სამკურნალოდ:

ე.წ. ანტიფსევდომონიაზურ პენიცილინთა სპექტრი ვრცელდება:

ბეტალაქტამაზას ინჰიბიტორების კომბინირება ამპიცილინთან და ამოქსაცილინთან განსაკუთრებით ზრდის მათ სპექტრს:

რომელი ბაქტერიების მიმართ არ აღემატება მე-2 თაობის ცეფალოსპორინების სპექტრი პირველი თაობის ცეფალოსპორინების სპექტრს:

რომელი ცეფალოსპორინი გამოირჩევა ანტიფსევდომონიაზური აქტივობით:

რომელი ცეფალოსპორინი გამოირჩევა ცნს-ის მაღალი პენეტრაციული უნარით?

რომელი ბაქტერიების მიმართ არ აღემატება კარბაპენემების აქტივობა მე-3 თაობის ცეფალოსპორინებს:

რომელი ბაქტერიული ინფექციის დროს არ გამოიყენება ვანკომიცინი:

რომელი ბაქტერიების მიმართ არ გააჩნიათ მცირე აქტივობაც კი ამინოგლიკოზიდებს:

ახალი თაობის მაკროლიდი აზიტრომიცინი ძირითადად რომელი ბაქტერიის მიმართ იჩენს უკეთეს „in vitro“ აქტივობას ერითრომიცინთან ერთად?

რომელი დაავადების დროს არაა რეკომენდებული ტეტრაციკლინები (დოქსიციკლინი):

რომელი ქვემოთ ჩამოთვლილი პრეპარატი გამოიყენება მსუბუქი მეტიცილინრეზისტენტული სტაპილოკოკური ინფექციის სამკურნალოდ:

რომელი ბაქტერიის მიმართ ეფექტურობა ხდის ახალ ფტორქინოლონებს (ლევოფლოქსაცინი, მოქსიფლოქსაცინი) გაცილებით უფრო საიმედო პრეპარატად ძველ ფტორქინოლონებთან (ციპროფლოქსაცინი, ოფლოქსაცინი) შედარებით:

რიფამპიცინით სტაფილოკოკური ინფექციის მკურნალობა სასურველია მეორე პრეპარატთან კომბინაციაში, რადგან:

რომელი ინფექციის სამკურნალოდ არ გამოიყენება მეტრონიდაზოლი: