ტოქსიკოლოგია სალიცენზიო

1 ლიტრიდან 2.5 ლ-მდე (20%-დან 50 %-მდე მცსმ) სისხლის დანაკარგის დროს მკურნალობა ტარდება: 1). დონორის სისხლით და ერითრომასით; 2). სისხლის რეინფუზიით; 3). სისხლის კრისტალოიდური და კოლოიდური ხსნარებით; 4). სისხლის პირდაპირი ტრანსფუზიით; 5). ახლად გაყინული პლაზმით და თრომბოციტული მასით.

მასიური ტრანსფუზიის დროს გულის უკმარისობის განვითარების საშიშროებას ამცირებს: 1). სისხლის დანაკარგის ნელი ტემპით შევსება; 2). ახალი სისხლის გადასხმა; 3). ოთახის ტემპერატურამდე შემთბარი სისხლის გადასხმა; 4). ნატრიუმის ბიკარბონატის გამოყენება.

ტრანსფუზიული ჰემოლიზური რეაქციის დროს აღინიშნება: 1). სიყვითლე; 2). აზოტის მომატება; 3). შემცივნება; 4). ცხელება; 5). ჰიპოტონია.

სისხლის გადასხმის წინ გამოსაყენებელ აუცილებელ სინჯებს მიეკუთვნება: 1). ჯგუფობრივი შეთავსება; 2). ინდივიდუალური შეთავსება; 3). ბიოლოგიური სინჯი; 4). რეზუს-შეთავსებადობის განსაზღვრა; 5). რეზუს-ფაქტორის განსაზღვრა.

სისხლის ინდივიდუალურ შეთავსებაზე სინჯი ტარდება:

სისხლის გადასხმის უკუჩვენებაა:

სისხლის გადასხმის გართულებების თავიდან ასაცილებელ ღონისძიებებს მიეკუთვნება:

დონორის ერითროციტების გადასხმის ჩვენებაა:

ავადმყოფს, რომელსაც აქვს AB (IV) ჯგუფის სისხლი, სასიცოცხლო ჩვენებით ესაჭიროება სისხლის გადასხმა. ამასთან რეზუს-ფაქტორის განსაზღვრისათვის არც საშუალებაა და არც დრო. რომელი ჯგუფის და რეზუსის სისხლის გადასხმაა უმჯობესი ამგვარ შემთხვევაში?

, A(II) Rh"-" ჯგუფის სისხლი მქონე ავადმყოფს, აუცილებლად ესაჭიროება დონორის სისხლის გადასხმა, ამასთან II ჯგუფის პლაზმა არ არის, რომელი ჯგუფის დონორის პლაზმის არჩევაა მიზანშეწონილი?

რეზუს-შეთავსებაზე სინჯი შეიძლება შეიცვალოს ABO სისტემის მიხედვით სისხლის ჯგუფობრიობის განსაზღვრის მეთოდით შემდეგ შემთხვევებში:

დონორის სისხლის გადასხმის დროს "პარადოქსული ჰიპოვოლემიის” მოვლენის მთავარი პათოგენეზური მექანიზმი არის:

ადრენალინის მოქმედების ხანგრძლივობა ინტრავენურად შეყვანის დროს არის:

ვაზოდილატატორების რიცხვს, რომლებიც აქვეითებენ პრედდატვირთვას, მიეკუთვნებიან: 1). ნიტრატები; 2). განგლიობლოკატორები; 3). ნიტროპრუსიდი; 4). მორფინი.

ვაზოდილატატორებს, რომლებიც მოქმედებენ უპირატესად არტერიოლებზე და ამცირებენ პოსტდატვირთვას, მიეკუთვნებიან: 1 ნიტრატები; 2 განგლობლოკატორები; 3 ნიტროპრუსიდი; 4 მორფინი;

ანაფილაქსიური შოკის მკურნალობის დროს აუცილებელია: 1). ადრენალინი; 2). ანტიჰისტამინური პრეპარატები; 3). პლაზმის შემცვლელების გადასხმა; 4). გლუკოკორტიკოიდები.

მოციმციმე არითმიის შეტევის დროს სისხლის მიმოქცევა შეიძლება ეფექტური გახდეს: 1). ელეტროკარდიოსტიმულაციით; 2). გულის არაპირდაპირი მასაჟით; 3). მკერდის ძვალზე მუშტის დარტყმით; 4). ლიდოკაინის ინფუზიით.

კარდიალური სიკვდილის ნიშნები მოიცავს:

დოპამინი ზრდის მიოკარდიუმის შეკუმშვის ძალას მნიშვნელოვანი ვაზოკონსტრიქციის გარეშე დოზებში:

ფილტვების შეშუპების დროს აღინიშნება: 1). სასუნთქი გზების გამტარობის დარღვევა; 2). მიოკარდიუმის შეკუმშვის უნარის დაქვეითება; 3). სისხლის მიმოქცევის მცირე წრეში წნევის დაქვეითება; 4). სისხლძარღვის კედლის განვლადობის გაზრდა; 5). სუნთქვის ცენტრის აღგზნებადობის დაქვეითება.