ანესთეზიოლოგია რეანიმატოლოგია

კრეატინინის კლირენსი წარმოდგენას გვაძლევს:

ეუფილინის შეყვანა ზრდის დიურეზს: 1. ნატრიუმის რეაბსორბციის ბლოკადის ხარჯზე; 2. ნატრიურეზის უმნიშვნელო გადიდების ხარჯზე; 3. ნატრიუმის რეაბსორბციის გაზრდის ხარჯზე; 4. თირკმლის სისხლის მიმოქცევის გაზრდის ხარჯზე)

ოსმოსური დიურეზული საშუალებები (მანიტოლი) მოქმედებენ შემდეგ დონეზე:

სალურეზული საშუალებები (ფუროსემიდი) მოქმედებენ შემდეგ დონეზე: 1. ჰენლეს მარყუჟის აღმავალი მუხლის დონეზე; 2. ჰენლეს მარყუჟის დაღმავალი მუხლის დონეზე; 3. პროქსიმალური მილაკების დონეზე; 4. დისტალური მილაკების დონეზე.

კალიუმშემნახველი შარდმდენი საშუალებები (სპირონოლაქტონი) მოქმედებენ: 1. მილაკების დისტალური ნაწილის დონეზე; 2. თირკმლის მარყუჟისა და პროქსიმალური მილაკის დონეზე; 3. ჰენლეს მარყუჟის დონეზე)

ამინოგლიკოზიდებმა შეიძლება გამოიწვიონ: 1. თირკმლის სისხლის მიმოქცევის შემცირება; 2. თირკმლის მწვავე უკმარისობის განვითარება; 3. საშარდე გზების პოსტრენული ობსტრუქცია; 4. თირკმლების ტოქსიური დაზიანება.

გლუკოზის მიმართ სისტემური ტოლერანტობა, რომელიც ხშირად შეინიშნება თირკმლის ქრონიკული უკმარისობის ტერმინალურ სტადიაში, იწვევს ე.წ. ურემიული ფსევდოდიაბეტის განვითარებას: 1. ინსულინის დეფიციტის ხარჯზე; 2. ინსულინის საკმაოდ მაღალი შემცველობის ფონზე გლუკოზის უტილიზაციის დაქვეითების ხარჯზე; 3. ენდოგენური ინსულინის მიმართ უჯრედების მგრძნობელობის დაქვეითების და ეგზოგენურ ინსულინზე მგრძნობელობის გაზრდის ხარჯზე.

ტრანსამინაზების (ტრანსფერაზები) აქტივობის მატება წარმოადგენს თირკმლების ტრანსპლანტაციის უკუჩვენებას, თუ მათი დონე:

თირკმელების ქრონიკული უკმარისობის ტერმინალურ სტადიაში მყოფი ავადმყოფებისათვის ჰემოტრანსფუზიისაგან თავი უნდა შევიკავოთ, თუ ჰემოგლობინის შემცველობაა არანაკლებ:

გადანერგილი, ცუდად მოფუნქციონირე თირკმლის პირობებში, შესაძლოა აღინიშნებოდეს ხანგრძლივი აპნოე შემდეგი არამადეპოლარიზებელი რელაქსანტების გამოყენებისას: 1. ატრაკურიუმი; 2. ტუბოკურანინი; 3. მივაკურონიუმი; 4. პანკურონიუმი.

თირკმლის ტრანსპლანტაციისას, მისი სისხლის მიმოქცევაში ჩართვამდე, ინფუზიური თერაპიის ტაქტიკა მდგომარეობს:

ქსოვილებთან ჟანგბადის ტრანსპორტის უზრუნველსაყოფად ჰემოგლობინის მინიმალური კონცენტრაცია ოპერაციისშემდგომ პერიოდში უნდა იყოს:

თირკმლის ტრანსპლანტაციის შემდგომი გულის უკმარისობის კლინიკური სურათი ყველაზე ხშირად გამოხატულია:

ჰიპერკალიემიის ფონზე, თირკმლის ტრანსპლანტაციის შემდგომი გულის უკმარისობის მკურნალობისას, ჩამოთვლილთაგან არჩევის პრეპარატია: 1. რიბოქსინი; 2. სტროფანტინი; 3. განგლიობლოკატორები; 4. დიგოქსინი.

უროლოგიური დაავადებების დროს უფრო ხშირად ვითარდება თირკმლის მწვავე უკმარისობის შემდეგი ფორმა:

თირკმლის მწვავე უკმარისობის ოლიგურიის სტადიაში ჰიდრატაციის დასაშვები მოცულობა უნდა იყოს:

ავადმყოფს თირკმლის მწვავე უკმარისობის ანურიის სტადიაში აქვს პრობლემები: 1. თირკმლის ექსკრეციული და კონცენტრაციული ფუნქციის მოშლა (აუტოინტოქსიკაცია, ჰიდრატაცია, ჰიპერაზოტემია); 2. ელექტროლიტური ცვლის დარღვევა (ჰიპერკალიემია, ჰიპონატრიემია, ჰიპოკალციემია, ჰიპოქლორემია); 3. მჟავე-ტუტოვანი წონასწორობის დარღვევა (მეტაბოლური აციდოზი); 4. ჰემოდინამიკური დარღვევები (გულის უკმარისობა, არითმია, ჰიპერვოლემია).

თირკმლის მწვავე უკმარისობის ოლიგურიულ სტადიაში კალიუმის კონცენტრაციის 12 მმოლ/ლ პირობებში შესაძლოა აღინიშნებოდეს: 1. მოციმციმე არითმიის ტაქისისტოლური ფორმა; 2. პაროქსიზმული ტაქიკარდია; 3. წინაგულების თრთოლვა; 4. სინუსური არითმია.

თირკმლის მწვავე უკმარისობის ოლიგურიულ სტადიაში ვითარდება:

თირკმლის მწვავე უკმარისობის მიზეზები შეიძლება იყოს: 1. შოკოგენური ფაქტორები; 2. ჰემოლიზი ან მიოლიზი, ხანგრძლივი ზეწოლის სინდრომი; 3. ეგზოტოქსიკოზები, მოწამვლები; 4. სეფსისი.