ანესთეზიოლოგია რეანიმატოლოგია

პროთრომბინის კონცენტრაციაზე გავლენას ახდენს: 1. პირდაპირი მოქმედების ანტიკოაგულანტები; 2. არაპირდაპირი მოქმედების ანტიკოაგულანტები; 3. ახლადგაყინული პლაზმის გადასხმა; 4. ერითროციტული მასის გადასხმა.

ჰიპოფიბრინოგენემიას ადგილი აქვს: 1. თირკმლის სიმსივნეების დროს; 2. დისემინირებული სისხლძარღვშიდა შედედების სინდრომის მოხმარების კოაგულოპათიის ფაზაში; 3. მშობიარობის შემდგომ პერიოდში; 4. მიოკარდიუმის ინფარქტის დროს; 5. რევმატიზმის დროს.

ფიბრინოგენ "B" გამოჩენა მიუთითებს: 1. სისხლძარღვშიდა კოაგულაციის ინტენსივობის მატებაზე; 2. ჰიპოფიბრინოგენემიაზე; 3. ჰიპოკოაგულაციაზე; 4. სისხლში ანტიკოაგულანტების სიჭარბეზე;

ფიბრინოგენის დეგრადაციის პროდუქტების შესახებ მართებულია:

ფიბრინოგენის დეგრადაციის პროდუქტების შესახებ მართებულია:

პლაზმის ტოლერანტობა ჰეპარინისადმი კლებულობს: 1. ჰიპოკოაგულაციისას; 2. ჰიპერკოაგულაციისას; 3. პლაზმაში ანტითრომბინ III-ის შემცველობის კლებისას; 4. მასიური თრომბოზის და დისემინირებული სისხლძარღვშიდა შედედების სინდრომის დროს; 5. მიოკარდიუმის ინფარქტისას

პლაზმის ტოლერანტობა ჰეპარინისადმი კლებულობს: 1. პლაზმაში ანტითრომბინ III-ის შემცველობის კლებისას; 2. პლაზმაში ანტითრომბინ III-ის შემცველობის მატებისას; 3. ჰიპერკოაგულაციისას; 4. მასიური თრომბოზის და დისემინირებული სისხლძარღვშიდა შედედების სინდრომის დროს; 5. მიოკარდიუმის ინფარქტისას;

თრომბოციტების შენახვისა და გამოყენების ვადა დამზადების მომენტიდან არის:

გარეცხილი ერითროციტების ანტიგენური თვისებები ნაკლებია სისხლის სხვა პრეპარატებთან შედარებით. მათი ტრანსფუზია ნაჩვენებია: 1. სისხლისა და მისი პრეპარატების მრავალჯერადი ტრანსფუზიით სენსიბილიზებული ავადმყოფებისათვის, რომელთა სენსიბილიზაცია გამოწვეულია პლაზმის ცილების, ერითროციტების, ლეიკოციტების და თრომბოციტების ანტიგენებით; 2. მწვავე და ქრონიკული ანემიის შემთხვევაში; 3. ჩირქოვანსეპტიური დაავადებების დროს; 4. ღვიძლისა და თირკმლის მწვავე უკმარისობის შემთხვევაში.

ერითროციტულ მასას ახასიათებს შემდეგი თავისებურებები: 1. სითხის მცირე მოცულობაში, ჟანგბადის ტრანსპორტირების მაღალი აქტივობა (2-ჯერ მეტი სისხლთან შედარებით); 2. არ შეიცავს ან შეიცავს მინიმალური რაოდენობით მასენსიბილიზებელ ფაქტორებს (პლაზმის ცილებს, ლეიკოციტებსა და თრომბოციტებს); 3. მცირე რაოდენობით შეიცავს დაშლის პროდუქტებს და ვაზოაქტიურ ნივთიერებებს (კალიუმი, ნატრიუმი, ამონიუმი, თავისუფალი ჰემოგლობინი, სეროტონინი, ჰისტამინი); 4. შეიცავს მიკროაგრეგანტების მინიმალურ რაოდენობას.

სისხლის პრეპარატების ხანგრძლივი შენახვისას ადგილი აქვს: 1. ერითროციტების ჰემოლიზს; 2. კალიუმის იონების გამოსვლას პლაზმაში, ჰიპერკალიემიას; 3. ჰემოგლობინის მიერ ჟანგბადის გადაცემის მარეგულირებელი 2,3-დფგ მჟავას შემცველობის დაქვეითებას; 4. ფიბრინოგენის კონცენტრაციის დაქვეითებას, პლაზმის ფიბრინოლიზური აქტივობის მატებას.

კრიოპრეციპიტატის გადასხმის ჩვენებაა: 1. მწვავე სისხლდენის დროს მასიური ტრანსფუზია; 2. ჰიპოპროტეინემია; 3. დისემინირებული სისხლძარღვშიდა შედედების სინდრომი; 4. ჩირქოვან-სეპტიური დაავადებები.

მშრალი და ნატიური პლაზმის ტრანსფუზიის დროს რეციპიენტის და დონორის ჯგუფობრივი თანხვედრა:

გაყინული პლაზმის გადასხმის ჩვენებაა: 1. მასიური სისხლის დანაკარგი; 2. დისემინირებული სისხლძარღვშიდა შედედების სინდრომი; 3. კოაგულოპათიები, ჰემოფილია; 4. ვილებრანდის დაავადება, ფიბრინოგენის დეფიციტი.

პლაზმის მოცულობის, ფიბრინოგენის, პროთრომბინის დეფიციტის დროს უპირატესობა უნდა მიენიჭოს: 1. მშრალ პლაზმას; 2. ფიბრინოგენს; 3. ალბუმინს; 4. კრიოპრეციპიტატს.

სისხლის შრატი პლაზმისაგან განსხვავდება: 1. დამზადების წესით; 2. სისხლის ელემენტების შემადგენლობით; 3. კონსერვანტის არარსებობით.

სისხლის ჯგუფი 0(I) RH(-) შეიცავს:

არაპირდაპირი მოქმედების ანტიკოაგულანტებია: 1. ნეოდიკუმარინი; 2. ფენილინი; 3. სინკუმარი; 4. ჰირუდინი.

არაპირდაპირი ანტიკოაგულანტებისადმი მგრძნობელობის დასადგენად:

არაპირდაპირი მოქმედების ანტიკოაგულანტების 2 დღიანი მიღების შემდეგ, პრეპარატის მიმართ ნორმალურ მგრძნობელობაზე მიუთითებს: