ანესთეზიოლოგია რეანიმატოლოგია

ანტიკოაგულაციური და ფიბრინოლიზური მოქმედების პრეპარატები ძირითადად გამოიყოფა:

პირდაპირი მოქმედების ანტიკოაგულანტებია: 1. ჰეპარინოიდები; 2. აპიქსაბანი; 3. ჰეპარინი; 4. ფენილინი.

სინკუმარის ჰიპოკოაგულაციური ეფექტი ვლინდება:

ჰეპარინის ანტიდოტია:

ფიბრინოლიზურ საშუალებებს მიეკუთვნება: 1. თრომბოპლასტინი; 2. რეკომბინირებული ქსოვილოვანი თრომბოპლასტინი; 3. პროტამინსულფატი; 4. სტრეპტოკინაზა.

არაპირდაპირი ანტიკოაგულანტების დოზის გადაჭარბებით გამოწვეული ჰემორაგიების დროს, სისხლში პროკოაგულანტების დონის აღდგენის საშუალებებია: 1. ამინოკაპრონის მჟავა; 2. ვიტამინი კ; 3. პროტამინსულფატი; 4. ახალი სისხლის და პლაზმის გადასხმა.

ჰეპარინის ინტრავენური ინფუზიისა ჰიპოკოაგულაციის თერაპიულ დონედ ითვლება: 1. პროთრომბინის დაქვეითება 40-50 %-მდე; 2. აქტივირებული პარციალური თრობული დროის მომატება3-ჯერ 3. ფიბრინოგენის დაქვეითება 2-3 ჯერ; 4. . აქტივირებული პარციალური თრობული დროის მომატება 1.5-ჯერ .

არაპირდაპირი მოქმედების ანტიკოაგულანტების ანტიდოტია:

პროტამინსულფატის 1 მგ ანეიტრალებს:

პროთრომბინის დრო: 1. წარმოადგენს კოაგულაციურ ტესტს ვარფარინით მკურნალობის ეფექტურობის განსაზღვრისათვის; 2. ნორმაში = 12_14 წმ; 3. აქტიურდება კალციუმითა და ქსოვილოვანი თრომბოპლასტინით; 4. გამოიყენება შედედების შიდა მექანიზმების ტესტირებისათვის.

სისხლის შემადედებელი სისტემის სპეციალური პრეპარატებია: 1. ლიოფიზირებული ახალი პლაზმა; 2. კონის I ფაქტორი; 3. კრიოპრეციპიტატი; 4. პროთრომბინული კომპლექსი.

ანტიაგრეგანტებს მიეკუთვნება: 1. კალციუმის ანტაგონისტები; 2. პროსტაგლანდინები (E2 და D2, პროსტაციკლინი); 3. პროსტაციკლინის სინთეზის სტიმულატორები; 4. თრომბოქსანსინთეტაზას სელექტიური ინჰიბიტორები.

K ვიტამინის კუნთებში ინექციისას მოქმედება იწყება:

K ვიტამინის წარმოქმნა და გამოყოფა დაკავშირებულია შემდეგი ორგანოების ფუნქციასთან:

ჰეპარინის ყველაზე ხანგრძლივი მოქმედება აღინიშნება შემდეგი გზით შეყვანისას:

ვენაში შეყვანილი ჰეპარინის ნახევრად დაშლის პერიოდი (სისხლში კონცენტრაციის 50%-ით დაქვეითება) არის:

სხივის არტერიის კანულაციის შემდგომ თრომბოზის განვითარების რისკი იზრდება, თუ: 1. გამოყენებულია 18G კათეტერი; 2. გამოყენებულია პოლიპროპილენის კათეტერი; 3. პაციენტს დადგენილი აქვს რეინოს სინდრომი; 4. გამოყენებული იქნება ასპირინი.

თრომბოციტული ტრანსფუზიასთან მიმართებაში : 1. თრომბოციტული ტრანსფუზია ნაჩვენებია, როცა თრომბოციტების რაოდენობა აღემატება 80 X109/ლ. და როცა მათი ფუნქცია დარღვეული არ არის. 2. თრომბოციტული მასის გადასხმის ჩვენება შეიძლება იყოს თრომბოციტური ფუნქციური აქტივობის დაქვეითება ხანგრძლივი სისხლდენის დროს, რომელიც ნორმის ზედა ზღვარს ორჯერ და მეტად აჭარბებს. 3. თრომბოციტების ფუნქციის დაქვეითებისას, რომელიც შერწყმულია სისხლის შემადედებელი სისტემების მხრივ რაიმე დარღვევასთან. ასეთ პირობებში სისხლდენის დროის ნებისმიერი გაზრდა წარმოადგენს თრომბოციტული ტრანსფუზიის ჩვენებას. 4. მოცემული რეკომენდაციები გამოყენებადია აქტიური სისხლდენის პრაქტიკულად ყველა შემთხვევის დროს, გამონაკლისია ექკიმოზური და პეტექიური სისხლდენა.

დილუციური თრომბოციტოპენია შეიძლება აღმოცენდეს:

ჰეპარინოთერაპიის ფონზე განვითარებული თრომბოციტოპენიის 20X109/ლ პირობებში თრომბოზის და თრომბოემბოლიის მაღალი ალბათობისას საჭიროა: 1. შევწყვიტოთ ჰეპარინით მკურნალობა; 2. შევწყვიტოთ ჰეპარინით კათეტერების გამორეცხვა; 3. დაინიშნოს ვარფარინი; 4. თრომბოზებისას დაინშნოს დაბიგატრანი