სალიცენზიო კარდიოლოგია

მიოტონური დისტროფიის ფონზე განვითარებული დილატაციური კარდიომიოპათიის დროს:1) ეკგ-ზე აისახება მხოლოდ იმპულსის წარმოშობის დარღვევის ნიშნები;2) ეკგ-ზე აისახება მხოლოდ იმპულსის გატარების დარღვევის ნიშნები;3). დიდია სინკოპეს განვითარების რისკი;4). დიდია უეცარი სიკვდილის განვითარების რისკი.

რესტრიქციული კარდიომიოპათიის დროს:1) ძირითადად ვლინდება გულის დიასტოლური ფუნქციის დარღვევა;2) ძირითადად ვლინდება გულის სისტოლური ფუნქციის დარღვევა;3). მატულობს მხოლოდ მარცხენა პარკუჭის რიგიდობა;4). მატულობს მარცხენა და/ან მარჯვენა პარკუჭის რიგიდობა.

რესტრიქციული კარდიომიოპათიის დროს ძირითადად აღინიშნება მიოკარდიუმის:1) ფიბროზი; 2) სხვადასხვა ხასიათის ანთებითი ინფილტრაცია; 3). ნეკროზი.

ქვემოთ ჩამოთვლილი პათოლოგიებიდან, რომელი იწვევს რესტრიქციულ კარდიომიოპათიას:

რესტრიქციული კარდიომიოპათიის დროს:1) აღინიშნება მხოლოდ მოკარდიუმის დაზიანება;2) შესაძლებელია აღინიშნოს ენდოკარდის დაზიანებაც;3). პარკუჭების ნაწილობრივი ობლიტერაცია ხდება მხოლოდ ფიბროზული ქსოვილით.4). პარკუჭების ნაწილობრივი ობლიტერაცია ხდება როგორც ფიბროზული ქსოვილით, ასევე თრომბებით.

რესტრიქციული კარდიომიოპათიის დროს:1) ღრუ ვენებში წნევა იმატებს; 2) ღრუ ვენებში წნევა ქვეითდება;3). კუსმაულის ნიშანი დადებითია; 4). კუსმაულის ნიშანი უარყოფითია.

რესტრიქციული კარდიომიოპათიის დამახასიათებელი რენტგენოლოგიური ნიშანია:1) მკვეთრად გადიდებული გული; 2) უმნიშვნელოდ გადიდებული გული;3). ტრაპეციის ფორმის გული; 4). მკვეთრად გამოხატული გულის "ტალია".

რესტრიქციული კარდიომიოპათიის დამახასიათებელი ექოსკოპიური ნიშნებია:1) პარკუჭების კედლების გასქელება; 2) ნორმალური სისტოლური ფუნქცია;3). პარკუჭების ღრუების დილატაცია.

რესტრიქციული კარდიომიოპათიისას გულის კათეტერიზაციით აღინიშნება:1) გულის ნორმალური დარტყმითი მოცულობა;2) გულის გაზრდილი დარტყმითი მოცულობა;3). პარკუჭების საბოლოო-დიასტოლური წნევის გაზრდა;4). პარკუჭების საბოლოო-დიასტოლური წნევის შემცირება.

რესტრიქციული კარდიომიოპათიის მკურნალობისას მნიშვნელოვანია:1) გამომწვევი დაავადების მკურნალობა; 2) სუფრის მარილის შეზღუდვა;3). შარდმდენების გამოყენება (ჰიპერვოლემიის შემთხვევაში);4). აგეინჰიბიტორების გამოყენება.

რესტრიქციული კარდიომიოპათიის მკურნალობისას საგულე გლიკოზიდები გამოიყენება:1) ნებისმიერ შემთხვევაში; 2) სისტოლური დისფუნქციის განვითარებისას;3). წინაგულების ფიბრილაციის განვითარებისას; 4). ტაქიკარდიის განვითარებისას.

კონსტრიქციულ პერიკარდიტს რესტრიქციული კარდიომიოპათიისაგან განასხვავებს შემდეგი რენტგენოლოგიური ნიშანი:

რესტრიქციული კარდიომიოპათიის კონსტრიქციული პერიკარდიტისაგან დიფერენცირებისთვის ყველაზე ინფორმატიულია:

ენდომიოკარდიული ფიბროზის მკურნალობა:1) მხოლოდ მედიკამენტურია; 2) მედიკამენტებით ნაკლებად ეფექტურია;3). ქირურგიულია.

ლეფლერის ენდოკარდიტი:1) "ენდომიოკარდის ეოზინოფილური დაავადების" სინონიმია;2) ხასიათდება, მხოლოდ, მიოკარდიუმის ეოზინოფილური ინფილტრაციით;3). ხასიათდება სხვადასხვა ორგანოების ეოზინოფილური ინფილტრაციით;4). ხასიათდება კეთილსაიმედო გამოსავლით.

ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათიის დროს:1) აღინიშნება გულის კუნთის პირველადი დაზიანება;2) გამომწვევი მიზეზის დადგენა ვერ ხერხდება;3). აღინიშნება მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფია;4). აღინიშნება მარჯვენა პარკუჭის ჰიპერტროფია.

ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათიის დროს:1) შეიძლება აღინიშნოს მარცხენა პარკუჭის დილატაცია;2) ტიპიურ შემთხვევებში, არასდროს არ აღინიშნება მარცხენა პარკუჭის დილატაცია;3). აღინიშნება პარკუჭთაშუა ძგიდის ასიმეტრიული ჰიპერტროფია;4). აღინიშნება პარკუჭთაშუა ძგიდის და პარკუჭის თავისუფალი კედლის სიმეტრიული ჰიპერტროფია.

ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათია ხასიათდება ყველა ქვემოთ ჩამოთვლილით, გარდა:

ჰიპერტროფიულ კარდიომიოპათიასთან მიმართებაში მართებულია შემდეგი მტკიცებანი, გარდა:

დინამიური ობსტრუქციის განვითარების ხელშემწყობი ფაქტორი შეიძლება იყოს:1) პრედატვირთვის შემცირება; 2)პრედატვირთვის გაზრდა;3). პოსტდატვირთვის შემცირება; 4). პოსტდატვირთვის გაზრდა.